روز سيوم ، روز چهارشنبه [ 19 ذى حجة الحرام 1251 ه . ق . ] يك ساعت و نيم بعد از طلوع آفتاب ، از شهر « دماوند » سوار شده ، عازم « فيروزكوه » شديم . راه به جانب مشرق مايل به شمال است . قدرى راه كه از شهر « دماوند » رفتيم ، شهر از نظر ناپيدا شد ، به جهت اينكه راه در درّه [ اى ] به سمت بالاى كوه شرقى « دماوند » است . الحق ، آن روز هوائى روح‌افزا و زمينى دلگشا ديدم [ و ] خداى را بر آن نعمت حمد كردم . [ آئينه ورزان ] تقريبا 3 فرسخ كه طى مسافت نمودم ، به ده « آئينه ورزان » « 1 » رسيديم . دهى است كوچك ، در دامن كوه افتاده ، اندك زراعتى هم در اطراف ده دارند . آبى در ميان ده جارى است كه آن « آبادانى » و « ذرع » را باعث و كفايت است . اين ده ، در دست چپ ما بود .

--> ( 1 ) . روستاى آئينه ورزان كه عين‌ورزان ( Eynvarzan ) هم گفته مىشود ، از روستاهاى قديمى ، آباد و پرجمعيت دماوند ، در فاصله 17 كيلومترى شهر دماوند و در 70 كيلومترى شرق تهران و در دامنهء كوه زرين و در 35 درجه و 39 دقيقه و 1 / 47 ثانيه طول جغرافيايى و 52 درجه و 12 دقيقه و 3 / 16 ثانيه عرض جغرافيايى و در ارتفاع 2174 مترى از سطح دريا واقع شده است . در ضلع شمالى روستا چشمه آبى به داخل روستا جارى است كه به روستا صفا و زيبايى خاصى مىبخشد . اين آبادى در سر راه رودهن به فيروزكوه قرار دارد . آثار تاريخى آن شامل امامزاده عبد الله ( برج آرامگاهى هشت ترك ) به شماره 1724 / 3 تاريخ 30 / 1 / 1366 ، مربوط به اواخر دوران مغول ؛ قلعه نوذر ، در ضلع شمالى روستا ، اوايل دوره اسلامى ؛ حمام تاريخى ، مربوط به اواخر دوران صفويه و خانه تاريخى روستا ( مربوط به اواسط قاجار ) است . در آبان ماه 1385 ه . ش . 246 خانوار و 889 نفر جمعيت داشته است .